Διακοπή

Interrompiamo l’opera divina,
noi, inesperte ed effimere creature.
Nei palazzi di Eleusi e di Ftia,
Demetra e Tetide iniziano cose buone,
in mezzo a grandi fiamme e a fumo denso.
Ma dalle stanze del re irrompe sempre
Metanira scarmigliata e atterrita,
e Peleo sempre si spaventa e manda tutto a monte.

Το έργον των θεών διακόπτομεν εμείς,
τα βιαστικά κι άπειρα όντα της στιγμής.
Στης Ελευσίνος και στης Φθίας τα παλάτια
η Δήμητρα κ’ η Θέτις αρχινούν έργα καλά
μες σε μεγάλες φλόγες και βαθύν καπνόν. Aλλά
πάντοτε ορμά η Μετάνειρα από τα δωμάτια
του βασιλέως, ξέπλεγη και τρομαγμένη,
και πάντοτε ο Πηλεύς φοβάται κ’ επεμβαίνει.

Απιστία

Si sposavano Tetide e Peleo
e Apollo, invitato allo splendido banchetto,
si alzò e magnificò gli sposi
per il frutto futuro dell’unione.
Disse: «Non sarà mai toccato dalla malattia
e avrà lunga la vita». Allora, Tetide
si rallegrò davvero: conosceva
Apollo come ottimo profeta,
e quelle sue parole le sembrarono,
per il figlio, una bella garanzia.
Mentre Achille cresceva in bellezza –
era la gioia di tutta la Tessaglia! –
Tetide ricordava le parole del dio.
Ma un giorno vennero gli anziani con le ultime notizie
e dissero che Achille era stato ucciso a Troia.
Tetide allora si strappò le vesti, che erano di porpora,
e gettò via da sé, lontano, in terra, bracciali e anelli.
Poi, nel dolore, le tornò alla mente quel vecchio ricordo.
E allora chiese cosa faceva il saggio Apollo,
dove andava il poeta che ai banchetti
parla forbito? Dove andava il profeta
mentre uccidevano suo figlio nel fiore degli anni?
E gli anziani risposero che Apollo,
sì, proprio lui, era sceso a Troia
e, insieme ai troiani, aveva ucciso Achille.

Σαν πάντρευαν την Θέτιδα με τον Πηλέα
σηκώθηκε ο Απόλλων στο λαμπρό τραπέζι
του γάμου, και μακάρισε τους νεονύμφους
για τον βλαστό που θα ’βγαινε απ’ την ένωσί των.
Είπε· Ποτέ αυτόν αρρώστια δεν θ ’αγγίξει
και θα ’χει μακρινή ζωή. — Αυτά σαν είπε,
η Θέτις χάρηκε πολύ, γιατί τα λόγια
του Απόλλωνος που γνώριζε από προφητείες
την φάνηκαν εγγύησις για το παιδί της.
Κι όταν μεγάλωνεν ο Αχιλλεύς, και ήταν
της Θεσσαλίας έπαινος η εμορφιά του,
η Θέτις του θεού τα λόγια ενθυμούνταν.
Αλλά μια μέρα ήλθαν γέροι με ειδήσεις,
κι είπαν τον σκοτωμό του Αχιλλέως στην Τροία.
Κι η Θέτις ξέσχιζε τα πορφυρά της ρούχα,
κι έβγαζεν από πάνω της και ξεπετούσε
στο χώμα τα βραχιόλια και τα δαχτυλίδια.
Και μες στον οδυρμό της τα παλιά θυμήθη·
και ρώτησε τί έκαμνε ο σοφός Απόλλων,
πού γύριζεν ο ποιητής που στα τραπέζια
έξοχα ομιλεί, πού γύριζε ο προφήτης
όταν τον υιό της σκότωναν στα πρώτα νιάτα.
Κι οι γέροι την απήντησαν πως ο Απόλλων
αυτός ο ίδιος εκατέβηκε στην Τροία,
και με τους Τρώας σκότωσε τον Αχιλλέα.

Ο Οιδίπους

La Sfinge gli sta addosso, con gli artigli
adunchi e con i denti aguzzi. Fissa
la preda con ferocia sconfinata.
Edipo è caduto al primo assalto,
spaventato al suo primo apparire:
un tale aspetto, una voce tale
non se l’era immaginata, mai.
Ma non appena il mostro appoggia entrambe
le sue zampe sul petto di Edipo,
lui si riscuote in fretta e non lo teme
già più, perché ha la risposta
pronta, e la vittoria sa che è sua.
Eppure, no: non esulta per questo.
Con gli occhi pieni di malinconia
lui non guarda la Sfinge, ma più oltre,
verso la strada stretta che conduce
a Tebe e si concluderà a Colono.
E la sua anima sente, con chiarezza,
che la Sfinge gli parlerà di nuovo,
ponendogli enigmi assai più grandi,
che non hanno risposta.

Επάνω του η Σφιγξ είναι πεσμένη
με δόντια και με νύχια τεντωμένα
και μ’ όλην της ζωής την αγριάδα.
Ο Οιδίπους έπεσε στην πρώτη ορμή της,
τον τρόμαξεν η πρώτη εμφάνισή της —
τέτοια μορφή και τέτοιαν ομιλία
δεν είχε φαντασθή ποτέ έως τότε.
Μα μ’ όλο που ακκουμπά τα δυο του πόδια
το τέρας στου Οιδίποδος το στήθος,
συνήλθε εκείνος γρήγορα — και διόλου
τώρα δεν την φοβάται πια, γιατί έχει
την λύσιν έτοιμη και θα νικήση.
Κι’ όμως δεν χαίρεται γι’ αυτήν την νίκη.
Το βλέμμα του μελαγχολία γεμάτο
την Σφίγγα δεν κυττάζει, βλέπει πέρα
τον δρόμο τον στενό που πάει στας Θήβας,
και που στον Κολωνό θ’ αποτελειώση.
Και καθαρά προαισθάνεται η ψυχή του
που η Σφιγξ εκεί θα τον μιλήση πάλι
με δυσκολώτερα και πιο μεγάλα
αινίγματα που απάντησι δεν έχουν.

Leda and the Swan

Un súbito schianto: le grandi ali palpitanti
Sulla fanciulla còlta nella vertigine, le cosce accarezzate
Dalle scure membrane, la nuca presa nel suo becco,
Egli preme quel petto indifeso al suo petto.
Come possono dita incerte ed atterrite respingere
Lo splendore piumato dalle cosce che s’aprono?
E come può un corpo, riverso in quell’impeto bianco,
Non sentire il cuore estraneo che palpita là dove giace?
Un brivido nei lombi vi genera
Il muro infranto, il tetto e la torre incendiati
E Agamennone morto. Cosí catturata,
Cosí dominata dal sangue bruto dell’aria,
Assunse ella il sapere di lui con il potere suo
Prima che il becco indifferente la lasciasse cadere?

A sudden blow: the great wings beating still
Above the staggering girl, her thighs caressed
By the dark webs, her nape caught in his bill,
He holds her helpless breast upon his breast.
How can those terrified vague fingers push
The feathered glory from her loosening thighs?
And how can body, laid in that white rush,
But feel the strange heart beating where it lies?
A shudder in the loins engenders there
The broken wall, the burning roof and tower
And Agamemnon dead. Being so caught up,
So mastered by the brute blood of the air,
Did she put on his knowledge with his power
Before the indifferent beak could let her drop?

The Double Vision of Michael Robartes

E in mezzo a questi due [una Sfinge e un Budda] una fanciulla giocava
Che forse avea trascorso la sua vita danzando,
Poiché ora essendo morta sembrava
Sognasse di danzare.

And right between these two a girl at play
That, it may be, had danced her life away,
For now being dead it seemed
That she of dancing dreamed.